Έλληνες και Ελληνίδες ανά τον κόσμο, ειδήσεις που μας κάνουν περήφανους!

Η Ελληνίδα φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη κέρδισε το Βραβείο Επιστήμης των Διεθνών Βραβείων «Giuseppe Sciacca» για τη συνεισφορά της στην ακαδημαϊκή κοινότητα!
Ο Λευτέρης Πετρούνιας παγκόσμιος πρωταθλητής των κρίκων για δεύτερη φορά
Ελληνίδες ερευνήτριες ανακάλυψαν ορμόνη που κόβει την όρεξη! Οι επιστήμονες Σταυρούλα Κουστένη και Ιωάννα Μόσιαλου, του Τμήματος Φυσιολογίας και Κυτταρικής Βιοφυσικής του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature!
Η Κατερίνα Στεφανίδη παρέλαβε το βραβείο της καλύτερης αθλήτριας για το 2017, από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου!
Καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης κέρδισε μια θέση στη λίστα των πιο διακεκριμένων ερευνητών – συγγραφέων παγκοσμίως, στον τομέα των οικονομικών “Top 10% Authors – Last 10 years publications”!
Ο Γιώργος Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλίππου κέρδισαν το βραβείο σεναρίου στο 70ό Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών, για την ταινία τους “The Killing of a Sacred Deer”.
Πρώτη δύναμη στα δεξαμενόπλοια και τα πλοία μεταφοράς ξηρού φορτίου, η ελληνική ναυτιλία!
Ο Νίκος Γκάλης έγινε επίσημο μέλος του Hall Of Fame του ΝΒΑ σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame στη Μασαχουσέτη!
Η Ελλάδα και ο ΕΟΤ βραβεύτηκαν στην WorldTravelMarket 2017 για το καλύτερο περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση Τουρισμού του Λονδίνου!
Η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης τιμήθηκε από το Ίδρυμα Harmony για το διασωστικό της έργο, στη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης!
Ο Έλληνας επιστήμονας Σπύρος Καρακίτσιος βραβεύθηκε με το βραβείο επιστημονικής καινοτομίας LRI του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χημικής Βιομηχανίας (CEFIC), για το ερευνητικό του έργο στον έλεγχο της επίδρασης των βαρέων μετάλλων και των πλαστικοποιητών στην ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών.
Ο Έλληνας φωτογράφος Κωνσταντίνος Σοφικίτης κέρδισε το βραβείο του μεγαλύτερου διαγωνισμού φωτογραφίας στον κόσμο!
Ο Έλληνας αρχιτέκτονας Ιωάννης Οικονόμου σχεδίασε τον πιο πρωτοποριακό ουρανοξύστη “Big Bend” της Νέας Υόρκης!
Η Κωνσταντίνα Βούλγαρη Κοντεσοπούλου ανακηρύχθηκε νικήτρια για τις Χώρες της Μεσογείου, σε διαγωνισμό για chefs που πραγματοποιήθηκε στο Τελ Αβίβ!
Ομάδα της Νομικής Σχολής Αθηνών κατέλαβε την 5η θέση στον παγκόσμιο τελικό γύρο του διαγωνισμού εικονικής δίκης στο αεροπορικό δίκαιο!
Ο οργανισμός Leading Culture Destinations Awards βράβευσε την Αθήνα ως την πόλη με τη μεγαλύτερη δυναμική πολιτιστικού προορισμού για το 2017!
Στις πρώτες θέσεις διεθνούς διαγωνισμού φωτογραφίας με θέμα το καιρικό κυνήγι, βρίσκονται οι Έλληνες Σταύρος Κεσεδάκης και Γιάννης Μανωλάς!
Έλληνας καθηγητής του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας, Σωτήρης Πρατσίνης, ανακάλυψε αισθητήρα αναπνοής που ανιχνεύει πότε το σώμα καίει λίπος!
Ερευνητές του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, με επικεφαλής τον δρα Γιώργο Σκρέτα, ανέπτυξαν τροποποιημένα βακτήρια που βοηθούν στην ανακάλυψη νέων φαρμάκων για τη θεραπεία ανίατων νευροεκφυλιστικών παθήσεων
Αστρονόμοι του Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη, με επικεφαλής την Ελληνίδα Δρ. Αθανασία Τάτση, ανακάλυψαν οκτώ σπάνιους γαλαξίες!
Η Ελληνίδα ερευνήτρια Δρ. Αβδελίδου μέτρησε για πρώτη φορά τη θερμοκρασία των λάμψεων από προσκρούσεις μετεωριτών στη Σελήνη!

Πηγή Eurolife

Advertisements
Categories: Miscellaneous | Leave a comment

Βιογραφία της Λάρα Κροφτ

H Lara Croft είναι μία φανταστική ηρωίδα, πρωταγωνίστρια της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Tomb Raider της Square Enix. Είναι μία όμορφη, έξυπνη και αθλητική Βρετανίδα αρχαιολόγος, η οποία πηγαίνει σε αρχαίους και επικίνδυνους τάφους σε ολόκληρο τον κόσμο για να ανακαλύψει τα μυστικά τους.

Η Lara Croft αποτέλεσε το υπόβαθρο για την δημιουργία δύο μεγάλων κινηματογραφικών ταινιών με πρωταγωνίστρια την διάσημη ηθοποιό Αντζελίνα Τζολί στις οποίες υποδύεται την ηρωίδα. Οι ταινίες προβλήθηκαν στις κινηματογραφικές αίθουσες με τα επίσημα ονόματα Lara Croft: Tomb Raider το 2001 και Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life το 2003. Η πρώτη ταινία υπήρξε μια τεράστια εμπορική επιτυχία. Μέχρι και τον Ιούνιο του 2010 κρατούσε τον τίτλο της ταινίας που μπόρεσε με επιτυχία να προσαρμόσει έναν εικονικό χαρακτήρα σε κινηματογραφική ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις παγκοσμίως.

Βιογραφία της Λάρα Κροφτ (Επίσημη εκδοχή της ιστορίας)

Τα Παιδικά Χρόνια

Γεννήθηκε περίπου το 1968 και μεγάλωσε στην έπαυλη των Κροφτ. Πατέρας της ήταν ο λόρδος Henshingly Croft και η ανατροφή της ήταν τέτοια που να ταιριάζει στην αριστοκρατική της καταγωγή. Από την ηλικία τριών μέχρι τεσσάρων χρονών παρακολουθούσε ιδιαίτερα μαθήματα στην έπαυλη τελείως αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Από την ηλικία των έντεκα μέχρι και των δεκαέξι φοίτησε στο γυμνάσιο θηλέων Γουίμπλετον.

Εισαγωγή στην Αρχαιολογία

Έχοντας τελειώσει το γυμνάσιο, στα δεκαέξι οι γονείς της αποφάσισαν ότι έπρεπε να διευρύνει περαιτέρω τις γνώσεις της πηγαίνοντας σε ένα από τα καλύτερα οικοτροφεία της Αγγλίας. Η ιδέα να την στείλουν μακριά από το σπίτι για σπουδές ήταν για την Λάρα μια συναρπαστική ευκαιρία. Τυχαία, μια μέρα στο τραπέζι του σαλονιού της η Λάρα αντίκρισε ένα περιοδικό του National Geograghic. Στο εξώφυλλο υπήρχε ένα γνώριμο πρόσωπο, ο καθηγητής Βέρνερ Φον Κρόι. Ήταν ένας φημισμένος αρχαιολόγος ο οποίος παλαιότερα είχε πραγματοποιήσει μία διάλεξη στο Γουίμπλετον. Η εμπειρία που είχε αποκομίσει από αυτόν τον άνθρωπο είχε μεγάλο αντίκτυπο στην ζωή της εξάπτοντας την επιθυμία της να ταξιδεύει σε διάφορες περιοχές προς αναζήτηση της περιπέτειας. Κατά κάποιον τρόπο ο Βέρνερ φον Κρόι είχε γίνει ένα πρότυπο για την Λάρα. Καθώς η Λάρα συνέχιζε να διαβάζει το περιοδικό, έμαθε ότι ο Βέρνερ φον Κρόι ετοιμαζόταν για μια εκδρομή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος πέρα από την Ασία με αποκορύφωμα μια σημαντική ανακάλυψη στην Καμπότζη. Η Λάρα γεμάτη με ενθουσιασμό δεν μπορούσε να συγκρατηθεί και έτρεξε γρήγορα στους γονείς της δείχνοντας το θέμα του περιοδικού και απαιτώντας να συνοδέψει τον Βέρνερ φον Κρόι σε αυτήν την εκδρομή. Ο πατέρας της, λόρδος Κροφτ ήταν πολύ διστακτικός με αυτήν την απόφαση αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία για την κόρη του. Καθώς η Λάρα συνέχιζε να επιμένει στην απόφαση της, ο πατέρας της τελικά δέκτηκε και άρχισε να γράφει μια επιστολή στον Βέρνερ φον Κρόι παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως μια εξέχουσα προσωπικότητα και προσφέροντάς του οικονομική ενίσχυση με αντάλλαγμα να δεκτεί την Λάρα στην εκδρομή. Ο Βέρνερ φον Κρόι διαβεβαίωσε τους γονείς της Λάρα ότι τα εδάφη στα οποία πρόκειται να πάνε δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο και ότι έχει αρκετή εμπειρία έτσι ώστε να φροντίσει και τους δύο. Η παρουσία της είναι φυσικά ευπρόσδεκτη όπως και επίσης η χρηματική τους προσφορά. Θυμήθηκε την Λάρα από την διάλεξή του, οι αδιάκοπες αλλά πετυχημένες ερωτήσεις της του έκαναν μεγάλη εντύπωση. Έτσι λοιπόν συμφωνήθηκε,η Λάρα να πάει στην εκπαιδευτική εκδρομή.

Επόμενες σπουδές

Μετά από την εκδρομή, συνέχισε τις σπουδές της στο οικοτροφείο Γκόρντοστουν της Σκωτίας όπου ανακάλυψε την αγάπη της για την ιππασία, την τοξοβολία, την αναρρίχηση και τα υδάτινα αθλήματα.

Το ατύχημα

Τελειώνοντας τις σπουδές της, η διασφάλισή της στα πλούτη ήταν πια σίγουρη μέχρι που κάποια μέρα καθώς γυρνούσε σπίτι ύστερα από μια εκδρομή για σκι, το ιδιωτικό της αεροπλάνο συνετρίβη στην καρδιά των Ιμαλαΐων. Η Λάρα ήταν η μοναδική επιζούσα και χωρίς καμία βοήθεια άρχισε να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις και ικανότητες για να αντεπεξέλθει στις αντίξοες συνθήκες που επικρατούσαν σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που είχε συνηθίσει από τα παιδικά της χρόνια. Δύο εβδομάδες αργότερα όταν κατάφερε να μπει στο χωριό Τοκακερίμπι οι εμπειρίες της την είχαν μεταμορφώσει σε έναν άλλον άνθρωπο. Αδυνατώντας να αντέξει την κλειστοφοβική και αποπνικτική τάξη των υψηλότερων στρωμάτων της βρετανικής κοινωνίας, η ίδια συνειδητοποίησε ότι ένιωθε πραγματικά ζωντανή όταν ταξίδευε μόνη της. Τα επόμενα οκτώ χρόνια απέκτησε μια βαθιά γνώση για τους αρχαίους πολιτισμούς από όλη την υφήλιο. Οι γονείς της αποκήρυξαν την άσωτη κόρη τους και η ίδια επέστρεψε στο γράψιμο για να χρηματοδοτεί τα ταξίδια της. Φημισμένη για ορισμένες ανακαλύψεις ξεχωριστού αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, έγινε γνωστή δημοσιεύοντας ταξιδιωτικά βιβλία και περιοδικά με τα κατορθώματά της.

Ανακάλυψη αρχαιολογικών ευρημάτων

Από το 1991 μέχρι και το 1996 η Λάρα έκανε πολύ σημαντικές αρχαιολογικές και ιστορικές ανακαλύψεις. Μέσα σε αυτές ήταν και η ανακάλυψη της κιβωτού της Διαθήκης το οποίο μπορεί να φανεί σε έναν πίνακα στο διάδρομο της έπαυλης Κροφτ.

Εξωτερική εμφάνιση

Η Λάρα Κροφτ απεικονίζεται ως μια αθλητική και γρήγορη γυναίκα με καφέ μάτια και καστανοκόκκινα μαλλιά, συχνά πιάνοντάς τα με αλογοουρά ή με πλεξούδα. Συχνά φοράει τιρκουάζ αμάνικο, ανοιχτό καφέ σορτσάκι, μπότες μέχρι τη μέση της γάμπας και ψηλές άσπρες κάλτσες. Στα αξεσουάρ της συμπεριλαμβάνονται γάντια χωρίς δάχτυλα, ένα σακίδιο πλάτης, μια χρήσιμη ζώνη με θήκες πιστολιού και από τις δύο μεριές, και δύο πιστόλια. Στα παιχνίδια η ενδυμασία της αλλάζει ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Στα μετέπειτα παιχνίδια η Κροφτ φοράει μεσάτες μαύρες ή καφέ μπλούζες και καμουφλαρισμένο παντελόνι. Όταν εξερευνεί, συχνά κουβαλάει τα δυο της πιστόλια, αλλά χρησιμοποιεί και κουβαλάει και άλλο οπλισμό. Μιλάει άπταιστα αρκετές γλώσσες.

Πηγή Βικιπαίδεια

Categories: Writing | Leave a comment

Ένα δέντρο συναισθημάτων

Βασικό συναίσθημα Δευτερεύον συναίσθημα Τριτογενές συναίσθημα
Αγάπη Στοργή Λατρεία · Στοργικότητα · Συμπάθεια · Ελκυστικότητα · Φροντίδα · Τρυφερότητα · Συμπόνια · Συναισθηματικότητα
Λαγνεία/Σεξουαλική έλξη Επιθυμία · Πάθος · Ερωτική τρέλα
Λαχτάρα Λαχτάρα
Χαρά Κέφι Διασκέδαση · Ευδαιμονία · Ευθυμία · Ανοησία · Διαχυτικότητα · Χαρά · Τέρψη · Απόλαυση · Ευτυχία · Αγαλλίαση · Έξαρση · Ικανοποίηση · Έκσταση · Ευφορία
Ζέση Ενθουσιασμός · Ζήλος · Έξαψη · Συγκίνηση · Χαρμοσύνη
Ολοκλήρωση Ευχαρίστηση
Υπερηφάνεια Θρίαμβος
Αισιοδοξία Προθυμία · Ελπίδα
Φρενίτιδα Έκσταση · Διονυσιασμός
Ανακούφιση Ανακούφιση
Έκπληξη Κατάπληξη Σάστισμα · Εμβροντησία
Θυμός Αψιθυμία Παροξυσμός · Ταραχή · Ενόχληση · Γκρίνια · Στρυφνότητα · Κακοτροπιά
Εξόργιση Αγανάκτηση
Οργή Θυμός · Εξόργιση · Μανία · Μήνις · Εχθρότητα · Αγριότητα · Πικρία · Μίσος · Περιφρόνηση · Κακεντρέχεια · Εκδικητικότητα · Αντιπάθεια · Δυσανασχέτηση
Αηδία Αποτροπιασμός · Περιφρόνηση · Σιχαμάρα
Φθόνος Ζήλεια
Βάσανο Δεινοπάθημα
Λύπη Ταλαιπωρία Μαρτύριο · Οδύνη · Πλήγμα
Λύπη Κατάθλιψη · Απόγνωση · Κατήφεια · Σκυθρωπότητα · Δυστυχία · Θλίψη · Καημός · Αλίμονο · Αθλιότητα · Μελαγχολία
Απογοήτευση Απογοήτευση · Δυσαρέσκεια
Ντροπή Ενοχή · Μεταμέλεια · Τύψεις
Παραμέληση Αποξένωση · Ηττοπάθεια · Αποθάρρυνση · Αμηχανία · Νοσταλγία · Ταπείνωση · Ανασφάλεια · Προσβολή · Απομόνωση · Μοναξιά · Απόρριψη
Συμπόνια Οίκτος · Συμπόνια
Φόβος Φρίκη Σοκ · Φόβος · Τρομάρα · Φρίκη · Τρόμος · Πανικός · Υστερία · Εξευτελισμός
Νευρικότητα Άγχος · Αγωνία · Ανησυχία · Απελπισία

Πηγή Βικιπαίδεια

Categories: Miscellaneous | Leave a comment

Οι Έλληνες που διέπρεψαν παγκοσμίως το 2016

Για ένα ακόμη χρόνο Έλληνες από όλα τα σημεία του ορίζοντα, κατάφεραν να διαπρέψουν, να καταργήσουν τα σύνορα και να μας κάνουν περήφανους με τα κατορθώματά τους. Η ομάδα του ellines.com διάλεξε 12 από αυτούς, έναν για κάθε μήνα του 2016, που με το έργο και την προσωπικότητά τους προκάλεσαν παγκόσμια αίσθηση

Ιανουάριος – Λεωνίδας Καβάκος

leonidas-kavakos-1

Ο Λεωνίδας Καβάκος είναι ο νικητής του ακριβοθώρητου βραβείου Léonie Sonning Music Prize 2017. Το βραβείο συνοδεύεται από έπαθλο αξίας €80,000. Πρόκειται για την υψηλότερη μουσική διάκριση στη Δανία. Διαβάστε περισσότερα…

Φεβρουάριος – Μάικλ Παλαιοδήμος

Ο Μιχάλης Παλαιοδήμος είναι κινηματογραφιστής με έδρα το Λονδίνο και διευθυντής Φωτογραφίας στην ταινία μικρού μήκους “Stutterer”, που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στην 88η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Διαβάστε περισσότερα…

Μάρτιος – Δωροθέα Πινότση

pinotsi

Επιστήμονες στη Βρετανία, με επικεφαλής μια Ελληνίδα ερευνήτρια, κατάφεραν να παρατηρήσουν για πρώτη φορά τη στιγμή ακριβώς που οι πρωτεΐνες γίνονται τοξικές για τα εγκεφαλικά κύτταρα, προκαλώντας έτσι τη νόσο Πάρκινσον. Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε τη συνέντευξη της Δωροθέας Πινότση στο ellines.com

Απρίλιος – Αθανασία Αθανασίου

athanassiou

Οι επιστήμονες από το Ιταλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας υπό την καθοδήγηση της Ελληνίδας ερευνήτριας, ανέπτυξαν «έξυπνα υλικά» που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα ρομπότ που θα αποσυντίθενται, όπως κάνει ένα ανθρώπινο σώμα τη στιγμή που έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του. Διαβάστε περισσότερα…

Μάιος – Παύλος Αλιβιζάτος

Alivisatos-Obama

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα βράβευσε τον διακεκριμένο καθηγητή των Νανοεπιστημών και της Νανοτεχνολογίας στο Berkeley και πρώην διευθυντή του Berkeley National Laboratory Lawrence (Berkeley Lab) Παύλο Αλιβιζάτο, με το Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών (National Medal of Science). Η συγκεκριμένη διάκριση, είναι η υψηλότερη τιμή στις ΗΠΑ για τα επιτεύγματα στους τομείς της επιστημονικής έρευνας. Διαβάστε περισσότερα…

Ιούνιος – Γεώργιος Γιαννάκης

georgios_giannakis_415k_1

Ο καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, Γεώργιος Γιαννάκης βραβεύτηκε με την επιβλητική έδρα McKnight Presidential Endowed Chair από τον πρόεδρο του Πανεπιστημίου Eric Kaler. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα βραβεία της συγκεκριμένης σχολής. Ο καθηγητής Γιαννάκης, ο οποίος είναι επίσης Διευθυντής του Ψηφιακού Κέντρου Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου, είναι μόλις ο τρίτος καθηγητής στο Κολέγιο της Επιστήμης και Μηχανικής του Πανεπιστημίου που λαμβάνει τη συγκεκριμένη την τιμή. Διαβάστε περισσότερα…

Ιούλιος – Παναγιώτης Αρτεμιάδης

artemiadis b

Ο Έλληνας ερευνητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα ανακάλυψε πώς να ελέγχει πολλαπλά ρομποτικά drones χρησιμοποιώντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ο χειριστής φοράει ένα καπέλο εφοδιασμένο με 128 ηλεκτρόδια, το οποίο είναι συνδεδεμένο σε έναν υπολογιστή. Η συσκευή καταγράφει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου, όταν ο χειριστής μετακινεί ένα χέρι ή σκέφτεται κάτι, ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου ανάβουν. Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε τη συνέντευξη του Παναγιώτη Αρτεμιάδη στο ellines.com 

Αύγουστος – Γιάννης Τσάπρας

tsapras

Μια διεθνής ερευνητική ομάδα, στην οποία συμμετέχει o Έλληνας αστρονόμος, ανακοίνωσε την ανακάλυψη ενός κοντινού πιθανά κατοικήσιμου πλανήτη, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει ζωή και είναι αρκετά κοντά για την αποστολή διαστημικών αποστολών. Στην ομάδα συμμετείχαν 31 επιστήμονες από 8 χώρες. Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Γιάννης Τσάπρας στο ellines.com

Σεπτέμβριος  – Γιώργος Παξινός

paxinos

Ο Βρετανικός Ιατρικός Σύλλογος έδωσε το βραβείο για το «Καλύτερο εικονογραφημένο βιβλίο» του 2015 στον «Άτλαντα του ανθρώπινου εγκεφάλου», την τέταρτη έκδοση του συγκεκριμένα, τον οποίο έχουν συγγράψει ο Juergen Mai, το Milan Majtanik, και ο Έλληνας καθηγητής Γιώργος Παξινός. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έλαβε το βραβείο Αριστείας για τις εκδόσεις Ιατρικής Επιστήμης από την Ένωση Αμερικανών Εκδοτών το 1997. Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Γιώργος Παξινός στο ellines.com

Οκτώβριος – Κωνσταντίνος Τζελέπης και Γιώργος Βασιλείου

scientists-leukemia

Ερευνητές από το Ινστιτούτο Wellcome Trust Sanger, με τη συμμετοχή των 2 Ελλήνων, ανακάλυψαν μία μέθοδο η οποία εξολοθρεύει τα καρκινικά κύτταρα, δίχως να επηρεάζει τον υγιή ιστό. Η ερευνητική ομάδα δημιούργησε μια εξελιγμένη μορφή της γενετικής μεθόδου CRISPR gene editing, την οποία εφάρμοσαν για την ανακάλυψη νέων θεραπευτικών στόχων ενάντια στην Οξεία Μυελογενή Λευχαιμία. Διαβάστε περισσότερα…

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Κωνσταντίνος Τζελέπης στο ellines.com

Νοέμβριος – Κατερίνα Χαρβάτη

harvati-b

Το ετήσιο βραβείο Βασικής Έρευνας της Βάδης-Βυρτεμβέργης απονεμήθηκε στην Ελληνίδα καθηγήτρια Κατερίνα Χαρβάτη. Η κ. Χαρβάτη εργάζεται στο Κέντρο Senckenberg Ανθρώπινης Εξέλιξης και Παλαιοπεριβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο του Tübingen. Το βραβείο συνοδεύεται από €100.000 και είναι το μεγαλύτερο βραβείο έρευνας της Γερμανίας. Διαβάστε περισσότερα…

Δεκέμβριος – Ασημίνα Αρβανιτάκη

asimina-arvanitaki

Η Ελληνίδα φυσικός Ασημίνα Αρβανιτάκη, κάτοχος της έδρας «Αρίσταρχος» στο Ινστιτούτο Φυσικής Perimeter του Καναδά, τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο «New Horizons in Physics» για το 2017. Θεωρείται μια από τις πιο ελπιδοφόρες νέες φυσικούς διεθνώς, αναγνωρίσθηκε για την πρωτοποριακή διεπιστημονική έρευνά της, η οποία γεφυρώνει τη θεωρία και το πείραμα στη σωματιδιακή φυσική, μέσα από μικρής κλίμακας πειράματα, που η ίδια έχει αναπτύξει. Ασχολείται με θεωρίες πέρα από το Καθιερωμένο Πρότυπο της Φυσικής, όπως η υπερσυμμετρία, η σκοτεινή ύλη και οι έξτρα διαστάσεις. Διαβάστε περισσότερα…

Categories: Miscellaneous | Leave a comment

Επιτεύγματα γένους θηλυκού

Από το δάγκωμα του αμαρτωλού μήλου από την Εύα και στο πέρασμα των αιώνων, η γυναίκα θεωρούνταν υποδεέστερη του ανδρός. Όμως, από το 1768 που η εγκυκλοπαίδεια Britannica όριζε τη γυναίκα ως το θηλυκό του άντρα μέχρι τις μέρες μας, πολλές απόψεις περί της ισότητας των δύο φύλων έχουν ανατραπεί. Μέσα στον 20ο αιώνα, το «ασθενές φύλο» κατάφερε να πετύχει ισχυρές διεκδικήσεις και να κατέχει ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνία.  Το λιθαράκι τους στη νέα αυτή πραγματικότητα έβαλαν γυναίκες από διάφορους τομείς και σε διαφορετικές εποχές. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, δημιούργησα το δικό μου υποκειμενικό top 10 σημαντικών γυναικών, οι οποίες επηρέασαν τις γυναίκες της εποχής τους και άσκησαν σημαντική επιρροή με το έργο τους.  Άραγε το δικό σας ποιο είναι;

1.    Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (1771-1825): Ιστορική γυναικεία προσωπικότητα από τον ελλαδικό χώρο και σύμβολο ανδρείας και πατριωτισμού. Η Σπετσιώτισσα επαναστάτρια κληρονόμησε μία μεγάλη περιουσία από τους δύο της συζύγους και τη διέθεσε όλη για τις ανάγκες της επανάστασης. Το αρχοντικό στο οποίο διέμενε, λειτουργεί  σήμερα ως μουσείο προς τιμήν της.

2.    Μαρία Κιουρί (1867-1934): Το όνομά της υπήρξε συνυφασμένο με το χώρο της φυσικής και της χημείας.  Σε μία εποχή που οι περισσότερες γυναίκες δε μορφώνονταν και δεν εργάζονταν, η Μαντάμ Κιουρί έκανε τη διαφορά και ξεχώρισε στο χώρο των θετικών επιστημών. Μαζί με το σύζυγό της, Πιερ Κιουρί, ανακάλυψε το πολώνιο και το ράδιο και μελέτησε φαινόμενα ραδιενέργειας. Για το μεγάλο της επιστημονικό έργο, βραβεύτηκε δύο φορές,  με το Νόμπελ Φυσικής το 1903 και με το Νόμπελ Χημείας το 1911. Επίσης, υπήρξε η πρώτη γυναίκα που έγινε Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.

3.    Καλλιρρόη Παρρέν (1861-1940): Σημαντική γυναίκα για το ελληνικό έδαφος. Υπήρξε λόγια, δημοσιογράφος στην εποχή της και μία από τις πρώτες γυναίκες που έθεσε τις βάσεις για το φεμινιστικό ρεύμα στην Ελλάδα. Μέσα από τη δράση της στο φεμινιστικό έντυπο «Εφημερίδα των Κυριών» και στο «Λύκειο των Ελληνίδων», προέτρεψε τις γυναίκες να μορφωθούν και να εργαστούν για να επιτύχουν διεκδικήσεις και μια καίρια θέση στην κοινωνία στο μέλλον.

4.    Μέριλιν Μονρόε (1926-1962): Ένα από το πολυφωτογραφημένα πρόσωπα στην ιστορία του αμερικανικού σινεμά. Το πρόσωπό της κοσμεί σχέδια του AndyWarhol, κοσμήματα, ρούχα και η ζωή της κινηματογραφικά φιλμ, με πιο πρόσφατο το «Επτά ημέρες με τη Μέριλιν».  Οι ταινίες «Στάση λεωφορείου» και «Μερικοί προτιμούν το καυτό» την καθιέρωσαν ως το απόλυτο σύμβολό το σεξ. Αναμφισβήτητα, συνιστά την πρώτη γυναικεία φιγούρα, η οποία κατάφερε να απενοχοποιήσει τη γυναικεία σεξουαλικότητα.

5.    Κοκό Σανέλ (1883-1971): Γυναίκα ορόσημο στην ιστορία της μόδας. Ο ομώνυμος οίκος μόδας ασκεί επιρροή στη βιομηχανία της μόδας μέχρι και σήμερα. Υπήρξε καινοτόμος στο χώρο της, αφού αυτή ήταν που εισήγαγε το θρυλικό άρωμα no. 5, το μικρό μαύρο φόρεμα, το γυναικείο ταγέρ, την καπιτονέ τσάντα με την αλυσίδα. Επιπλέον, πολλές γυναίκες επηρεάστηκαν από το προσωπικό στυλ της σχεδιάστριας και υιοθέτησαν τα παντελόνια καμπάνες, τα κοντά μαλλιά και το μαύρισμα από τον ήλιο.

6.    Μαρία Κάλλας (1923-1977): Υπηρετεί με το παραπάνω τον όρο παγκόσμια Ελληνίδα, αφού αποτέλεσε μία από τις κορυφαίες υψίφωνους στην ιστορία της όπερας. Επιτυχία, δόξα, χρήμα και ένας μυθιστορηματικός έρωτας με τον Έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση, συνιστούν το πάζλ της ζωής της, το οποίο έχει δώσει αφορμή και για κινηματογραφικές απόπειρες, εμπνευσμένες από τη ζωή της.

7.    Μητέρα Τερέζα (1910-1979): Η λέξη φιλανθρωπία έχει γίνει συνώνυμό της. Η Καθολική μοναχή από την Αλβανία ταξίδεψε και βοήθησε φτωχούς και άπορους σε όλο τον κόσμο. Για τη σημαντική φιλανθρωπική της δράση, της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, το 1979. Μάλιστα, μετά το θάνατό της, αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το Β’.

8.    Μάργκαρετ Θάτσερ (1925): Αν και δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής στην κοινή γνώμη, εντούτοις, συνιστά μία από τις ισχυρότερες γυναίκες πολιτικούς στην παγκόσμια ιστορία. Διετέλεσε από το 1979 μέχρι το 1990, αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου και Πρωθυπουργός της χώρας, η μοναδική γυναίκα που κατέλαβε αυτές τις δύο θέσεις. Λόγω της ισχυρής της προσωπικότητας και της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολουθούσε, έχει μείνει στην ιστορία ως «η σιδηρά κυρία», όπως ονομάζεται και η ταινία που γυρίστηκε  για τη ζωή της, πριν από λίγο καιρό.

9.    Μελίνα Μερκούρη (1920-1991): Μία από τις πιο αγαπητές γυναίκες πολιτικούς στην ελληνική πολιτική ζωή. Η πολυτάλαντη Μελίνα Μερκούρη υπήρξε και  μεγάλη ηθοποιός του ελληνικού σινεμά, αφού με την ερμηνεία της στο «Ποτέ την Κυριακή» απέσπασε βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας. Η θητεία της στο Υπουργείο Πολιτισμού αποτέλεσε έναυσμα για να ξεκινήσει η εκστρατεία για την επιστροφή των ελγινείων μαρμάρων πίσω στην Ελλάδα. Μετά το θάνατό της, έχουν θεσπιστεί τρία βραβεία «Μελίνα Μερκούρη», φόρος τιμής στο πρόσωπο και το έργο της, ένα βραβείο για τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές πρωτεύουσες, ένα θεατρικό βραβείο και ένα βραβείο πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO.

10.    Νάντια Κομανέτσι (1961): Αποτελεί, ίσως, τη μεγαλύτερη αθλήτρια στο χώρο της ενόργανης γυμναστικής. Το κορίτσι-λάστιχο από τη Ρουμανία κατάφερε το αμίμητο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976, δηλαδή να αποσπάσει το απόλυτο δέκα στις παράλληλες μπάρες, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία του αθλήματος. Στη συγκεκριμένη Ολυμπιάδα κατέκτησε συνολικά 3 χρυσά μετάλλια. Για αυτό της το κατόρθωμα  ενέπνευσε πολλά κορίτσια εκείνη την εποχή να ασχοληθούν με το άθλημα της ενόργανης γυμναστικής.

Από το ιστολόγιο Εμμείς: http://pacific.jour.auth.gr/emmeis/?p=5193

Categories: Writing | Leave a comment

Μία έκθεση για την ισότητα των 2 φύλων

Ellen von Unwerth

Έκθεση Β΄ Λυκείου: Ισότητα των δύο φύλων  

Η σύγχρονη εποχή βρίσκει τις γυναίκες να έχουν αποκτήσει -σε νομικό τουλάχιστον επίπεδο- πλήρη εξίσωση με τους άνδρες. Το γεγονός, ωστόσο, ότι για ένα μακραίωνο διάστημα η θέση της γυναίκας ήταν εμφανώς υποδεέστερη έναντι αυτής του άνδρα, έχει αφήσει ορισμένα στερεοτυπικά κατάλοιπα που συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να προκαλούν δυσαρμονίες σε ό,τι ονομάζουμε ισότητα των δύο φύλων.

Εκφάνσεις που λαμβάνει η ανισότητα εις βάρος των γυναικών

Η ισοτιμία ανδρών γυναικών έχει αναγνωριστεί στις δυτικές κοινωνίες κι έχει διασφαλιστεί σε νομικό επίπεδο, αποτρέποντας τις έντονες ανισότητες του παρελθόντος. Παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμη συγκεκριμένες συμπεριφορές και πρακτικές που αντανακλούν τα αρνητικά στερεότυπα απέναντι στις γυναίκες. Ειδικότερα:

Στον επαγγελματικό χώρο: Οι γυναίκες, ιδίως σε ό,τι αφορά τον ιδιωτικό τομέα, αντιμετωπίζονται ακόμη κατά τρόπο άνισο, εφόσον οι θέσεις ευθύνης που έχουν και τις καλύτερες οικονομικές απολαβές καταλαμβάνονται κυρίως από άνδρες. Παρά το γεγονός ότι οι νομοθετικές πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την ποσόστωση των προσλήψεων στις επιχειρήσεις -υποχρέωση πρόσληψης ικανού αριθμού γυναικών- έχουν επιφέρει μια σχετική εξισορρόπηση στην αναλογία των δύο φύλων, δεν έχουν κατορθώσει εντούτοις να αντιμετωπίσουν τις σχετικές προκαταλήψεις που δίνουν σταθερά το προβάδισμα στους άνδρες στις διευθυντικές θέσεις. Προκύπτει, έτσι, το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχει μεγάλη εκπροσώπηση των γυναικών σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις, αλλά ελάχιστη παρουσία στις υψηλόβαθμες θέσεις εργασίας.

Αρνητικά στερεότυπα σε σχέση με την ικανότητα των γυναικών να διοικούν και να αντεπεξέρχονται επαρκώς σε καταστάσεις έντονης πίεσης, αλλά και πρακτικά ζητήματα, όπως είναι η μητρότητα και οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από αυτή, φέρνουν τις γυναίκες σε δυσμενέστερη θέση έναντι των ανδρών συνυποψήφιων για τις θέσεις διοίκησης. Ενώ, ακόμη κι αν η ανάλογη θέση δοθεί σε γυναίκα, παρατηρείται μια προφανής δυσαναλογία στις οικονομικές απολαβές που της παρέχονται σε σύγκριση με το μισθό και τις επιπλέον προνόμια που προσφέρονται στους άνδρες συναδέλφους της.

Συνεχίζει, επίσης, να διατηρείται σε σημαντικό βαθμό η διάκριση των επαγγελμάτων σε ανδρικά και γυναικεία, περιορίζοντας τις επαγγελματικές επιλογές των γυναικών ή δυσχεραίνοντας τη δυνατότητά τους να καταξιωθούν σε χώρους παραδοσιακά ανδροκρατούμενους.

Στο πλαίσιο της οικογενειακής ζωής. Το στερεότυπο της μητέρας που αναλαμβάνει όλες τις οικιακές εργασίες καθώς και την ανατροφή των παιδιών, αν κι έχει υποχωρήσει αρκετά, συνεχίζει εντούτοις να καθιστά εξαιρετικά πιεστική την καθημερινότητα πολλών εργαζόμενων γυναικών, που δεν έχουν ούτε την κατάλληλη στήριξη από την πολιτεία, αλλά ούτε και συνεχή βοήθεια από τους συζύγους τους.

Σε ό,τι αφορά, μάλιστα, τις γυναίκες που καλούνται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους χωρίς την παρουσία του συζύγου και χωρίς την οικονομική του συνδρομή, η κατάσταση γίνεται εξαιρετικά πιο δύσκολη, και φανερώνει την αδυναμία της πολιτείας να προστατεύσει επαρκώς τη μητρότητα.

– Απολύτως κατακριτέα είναι τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας -τόσο σωματικής όσο και ψυχολογικής-, που καθιστούν εμφανή την αδυναμία της κοινωνίας να αποσοβήσει το ενδεχόμενο κατάχρησης της σωματικής υπεροχής των ανδρών έναντι των γυναικών. Η ελλιπής διαπαιδαγώγηση ως προς αυτό το ζήτημα, αλλά και ο φόβος καταγγελίας ανάλογων συμβάντων, επιτρέπουν την ύπαρξη ακόμη και σήμερα περιστατικών κακοποίησης γυναικών. Ένα φαινόμενο που εκθέτει συνολικά την κοινωνία και χρήζει συνεχούς επαγρύπνησης προκειμένου να επιτευχθεί η εξάλειψή του.

Στην καθημερινότητα της κοινωνικής ζωής. Παρά τις νομικές ρυθμίσεις που έχουν διασφαλίσει την πλήρη εξίσωση των δύο φύλων, δεν είναι εξίσου εύκολη η απάλειψη όλων εκείνων των στερεοτυπικών αντιλήψεων που συνοδεύουν το γυναικείο φύλο. Έτσι, είναι συχνό φαινόμενο να έρχονται οι γυναίκες αντιμέτωπες στην καθημερινότητά τους με υποτιμητικά σχόλια, με αμφισβητήσεις -είτε άμεσα εκφρασμένες είτε υπονοούμενες- για τις επαγγελματικές τους ικανότητες, αλλά και με πρόδηλα ρατσιστικές συμπεριφορές.

Οι γυναίκες εξαναγκάζονται έτσι να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ ό,τι οι άνδρες προκειμένου να αποδείξουν την αξία τους και να διασφαλίσουν το σεβασμό του κοινωνικού και επαγγελματικού τους περίγυρου.

Πρόκειται για μια ιδιαιτέρως αρνητική κατάσταση που απαιτεί όμως χρόνο για να αντιμετωπιστεί, καθώς διατηρούνται ακόμη τα στερεότυπα των παλαιότερων γενιών που είχαν μεγαλώσει σ’ ένα διαφορετικό περιβάλλον κι είχαν συνηθίσει να βλέπουν τις γυναίκες σ’ έναν αυστηρά καθορισμένο ρόλο.

Στη διαφήμιση και στο χώρο του κινηματογραφικού και τηλεοπτικού θεάματος. Οι διαφημιστές τείνουν να εκμεταλλεύονται την έλξη που ασκεί το γυναικείο σώμα στο ανδρικό καταναλωτικό κοινό, παρουσιάζοντάς το συχνά γυμνό ή με ιδιαίτερα αποκαλυπτική ενδυμασία. Ενώ, αντιστοίχως, προκειμένου να προωθήσουν γυναικεία προϊόντα καταφεύγουν πάλι στην ίδια εικόνα, αδιαφορώντας για τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που δημιουργούν στις πιθανές καταναλώτριες.

Η συνεχής προβολή του γυναικείου σώματος ή καλύτερα της ψηφιακά επεξεργασμένης εικόνας του γυναικείου σώματος, έχει ως αποτέλεσμα αφενός να δημιουργείται η εντύπωση πως η αξία των γυναικών βασίζεται στην ερωτική διάσταση της θηλυκότητάς τους κι αφετέρου να προωθείται μια εξιδανικευμένη και αψεγάδιαστη εικόνα του γυναικείου σώματος που σαφώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της πλειονότητας των γυναικών.

Οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να βλέπουν το φύλο τους να εκπροσωπείται στο χώρο της διαφήμισης ως ερωτικό αντικείμενο -σαν να μην υπάρχουν στις γυναίκες άλλα προτερήματα ή άλλες ποιότητες-, και μάλιστα κατά τρόπο που ξεπερνά την πραγματικότητά τους, εφόσον τους είναι αδύνατο να ανταποκριθούν στο πρότυπο αυτό που προκύπτει κατόπιν εκτεταμένης ψηφιακής επεξεργασίας.

Στερεοτυπική είναι, ωστόσο, η παρουσίαση των γυναικών και σ’ εκείνα τα διαφημιστικά μηνύματα που δεν επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τη σεξουαλική εικόνα του γυναικείου φύλου, εφόσον η γυναίκα είναι είτε η νοικοκυρά, που μοιάζει να μην έχει κανένα άλλο ενδιαφέρον πέρα από τα του νοικοκυριού της, είτε η μητέρα που φροντίζει για καθετί σχετικό με τα παιδιά της. Προκύπτει, έτσι, η εντύπωση πως η γυναίκα δεν μπορεί να είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα με ποικίλους παράλληλους ρόλους, αλλά μια μονοσήμαντη κάθε φορά περσόνα.

Παρόμοια είναι η προσέγγιση της γυναίκας και στο χώρο των κινηματογραφικών παραγωγών, όπου η μεγαλύτερη έμφαση δίνεται στην εξωτερική εμφάνιση των γυναικών και στον ερωτισμό που συνδέεται με αυτή.

Στο χώρο της πολιτικής. Η καχυποψία απέναντι στις ηγετικές ικανότητες των γυναικών που πηγάζει από τη στερεοτυπική θέασή τους, έχει ως αποτέλεσμα την περιορισμένη παρουσία των γυναικών στις υψηλές πολιτικές θέσεις. Έτσι, αν και υπάρχουν πλέον πολύ περισσότερες γυναίκες στα κοινοβούλια ανά τον κόσμο απ’ ό,τι στο άμεσο παρελθόν, εντούτοις ο αριθμός τους συνεχίζει να υστερεί σημαντικά έναντι του αντίστοιχου των ανδρών.

Στις χώρες της Ανατολής και ιδίως στον μουσουλμανικό κόσμο. Σε αντίθεση με την εντυπωσιακή πρόοδο που έχει επιτευχθεί στο θέμα της ισότητας των δύο φύλων στον δυτικό κόσμο, οι μουσουλμανικές χώρες διατηρούν μια τελείως διαφορετική αντίληψη που θέλει τις γυναίκες σε εξαιρετικά υποδεέστερη θέση έναντι των ανδρών. Έχουν μηδαμινά δικαιώματα και τελούν επί της ουσίας υπό των διαρκή έλεγχο των ανδρών, χωρίς να τους αφήνεται κανένα περιθώριο αντίδρασης.

Πώς θα διασφαλιστεί η πραγματική ισότητα των δύο φύλων

Το γυναικείο ζήτημα έχει σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα σημειώσει αλματώδη επιτυχία, εφόσον τα δικαιώματα των γυναικών έχουν κατοχυρωθεί σε όλους τους τομείς κι έχουν εξισωθεί με τα αντίστοιχα των ανδρών. Οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα στη μόρφωση και στην εργασία, διασφάλισαν εκλογικά δικαιώματα και ελεύθερη συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτική ζωή κ.λπ.

Εντούτοις, παρατηρούνται ακόμη ορισμένες συμπεριφορές που υποδηλώνουν τη διατήρηση αρνητικών στερεοτύπων εις βάρος των γυναικών, γεγονός που υποδηλώνει πως θα πρέπει να υπάρξει σχετική μέριμνα για την επίτευξη της ουσιαστικής εξίσωσης των δύο φύλων και στην καθημερινή πρακτική.

Κατάλληλη αγωγή των νέων στο πλαίσιο της οικογένειας. Οι γονείς καλούνται να δίνουν με το καθημερινό τους παράδειγμα την αίσθηση του αδιαπραγμάτευτου αλληλοσεβασμού και της ισότιμης κατανομής των καθημερινών υποχρεώσεων, ώστε τα παιδιά να μην μεγαλώνουν με την εντύπωση πως η μητέρα είναι εκείνη που φέρει το μεγαλύτερο βάρος της ανατροφής τους, αλλά και των οικιακών εργασιών.

Ανθρωπιστική παιδεία στο πλαίσιο της εκπαίδευσης. Μέσω της ανθρωπιστικής παιδείας οι νέοι θα αποκτήσουν βαθύ σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο, χωρίς να υπάρχει στη σκέψη τους θέση για διακρίσεις οποιουδήποτε είδους (φύλου, θρησκείας, καταγωγής, οικονομικής επιφάνειας κ.λπ.). Το ζητούμενο, επομένως, για τους φορείς της εκπαίδευσης είναι να μεταλαμπαδεύσουν στους νέους την αναγκαία εκτίμηση και τον αναγκαίο σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπό τους, ώστε καμία μεταξύ τους διαφοροποίηση να μην είναι ικανή για τη δημιουργία αρνητικών διακρίσεων.

Μέριμνα της πολιτείας για τον απόλυτο σεβασμό των δικαιωμάτων των γυναικών. Η πολιτεία οφείλει να φροντίζει ώστε τα δικαιώματα των γυναικών να γίνονται απολύτως σεβαστά και να μην επιτρέπει διακρίσεις εις βάρος των γυναικών, περνώντας κατ’ αυτό τον τρόπο το σαφές μήνυμα προς όλους τους πολίτες πως δεν θα γίνεται ανεκτό κανένα φαινόμενο ανισότητας.

Παρουσίαση κατάλληλων προτύπων συμπεριφοράς στους νέους. Αποτελεί ευθύνη όλων των ενηλίκων να δίνουν με το καθημερινό τους παράδειγμα το κατάλληλο πρότυπο συμπεριφοράς στους νέους. Οφείλουν, δηλαδή, να δείχνουν έμπρακτα πως σέβονται απόλυτα τις γυναίκες και να μην υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις τους.

Θα πρέπει, άλλωστε, να καταστεί σαφές πως οποιαδήποτε σεξιστική συμπεριφορά κι οποιοδήποτε υποτιμητικό σχόλιο, δημιουργεί αμέσως την εντύπωση πως η ισότητα των γυναικών γίνεται σεβαστή σε θεωρητικό επίπεδο μόνο, χωρίς να έχει εμπεδωθεί στην καθημερινότητα των πολιτών.

Οι γυναίκες οφείλουν να προασπίζονται τα δικαιώματά τους. Μέρος της ευθύνης για την εμπέδωση της ισότητας των δύο φύλων αντιστοιχεί εύλογα στις ίδιες τις γυναίκες, οι οποίες καλούνται να μην αποδέχονται συμπεριφορές ή πρακτικές που καταπατούν τα κατοχυρωμένα δικαιώματά τους ή επιχειρούν να μειώσουν την αξία του φύλου τους. Ενώ, συνάμα, οφείλουν να υπερασπίζονται τις ικανότητες των άλλων γυναικών και να μη γίνονται και οι ίδιες φορείς των στερεοτύπων εκείνων που θέλουν να απαλείψουν. Το να εκφραστεί μια γυναίκα υποτιμητικά για τις ικανότητες και την αξία των γυναικών είναι πολύ πιο επιζήμιο από μιαν αντίστοιχη συμπεριφορά ενός άνδρα, διότι υποδηλώνει απουσία αυτοεκτίμησης και υπονομεύει τις προσπάθειες δεκαετιών για την εξίσωση των δύο φύλων.

Κωνσταντίνος Μάντης

Categories: Writing | Leave a comment

The Stanislavski System & The SuperObjective For Writers!

The Stanislavski system proposes a system for analytical acting and is highly recommended for Writers!

As the article suggests, Units & Bits are the division of the script into smaller objectives!

Stanislavski’s system is a progression of techniques used to train actors and actresses to draw believable emotions to their performances. The method that was originally created and used by Constantin Stanislavski from 1911 to 1916 was based on the concept of emotional memory for which an actor focuses internally to portray a character’s emotions onstage. Later, between 1934 and 1938, this technique evolved to a method of physical actions in which emotions are produced through the use of these actions.The latter technique is referred to as Stanislavski’s system. This approach was developed by Constantin Stanislavski (1863–1938), a Russian actor, director, and theatre administrator at the Moscow Art Theatre (founded 1897). The system is the result of Stanislavski’s many years of efforts to determine how someone can control in performance the most intangible and uncontrollable aspects of human behavior, such as emotions and art inspiration. The most influential acting teachers, including Richard Boleslavsky, Vsevolod Meyerhold, Michael Chekhov, Lee Strasberg, Stella Adler, Harold Clurman, Robert Lewis, Sanford Meisner, Uta Hagen, Ion Cojar, Andrey Vasilyev and Ivana Chubbuck all traced their pedigrees to Stanislavski, his theories and/or his disciples.

Background

Stanislavski regarded Maria Yermolova‘s acting as the pinnacle of artistic success. Painting by Valentin Serov. 1905. That’s the right picture!

Stanislavski’s initial choice to call his acting idea his System struck him as dogmatic, so he preferred to write it without the capital letter and in quotation marks (stylized as his “system”) in order to indicate the provisional nature of the results of his investigations.

The system arose as a result of questions that Stanislavski had in regard to great actors he admired, such as the tragedians Maria Yermolova and Tommaso Salvini. To him, these actors seemed to operate under different rules from other actors of the time, but their performances were still susceptible on some nights to flashes of inspiration, or completely “being a role”, while on some nights their performances were good or merely accurate.

Although Stanislavski was not the first to codify a system of acting, he was the first to take questions and problems of psychological significance and directly link them to acting practices. When psychology was formalized, it influenced Stanislavski’s system. Stanislavski attempted to create a system before psychology was widely understood and formalized as a discipline.

As a result, Stanislavski began developing a grammar of acting in 1906. In 1909, he began creating his first draft of the system. This draft was based on his personal experiences onstage as well as his observations of other actors in the Moscow Art Theatre. By finding similarities among the talented actors and their performances, Stanislavski began to create techniques that could be applied to the training of other actors to develop similar stage performances. By 1911, he was able to experiment with his new methods. He trained willing actors using his new techniques as he continued to work and alter his techniques as he saw fit, in order to develop the most effective technique for actors. Though his approach changed throughout his life, he never lost sight of his ideals of truth in performance and love of art.

At times, Stanislavski’s methodological rigor bordered on opacity: see, for instance, the chart of the Stanislavski “system” included as a fold-out in editions of Robert Lewis‘ book Method or Madness a series of lectures. The chart, made by Adler, lists all aspects of the actor and of performance that Stanislavski thought pertinent at the time. His dedication to completeness and accuracy often conflicted with his goal of creating a workable system that actors would actually like to use. Most of today’s actors on stage, television, and film owe much to Stanislavski’s system.

Approach to acting

There is a story of an actress who had once been in a play directed by Stanislavski. She came to him years after the performances and informed him that she had taken very copious notes on him and his technical approach during rehearsals and wanted to know what to do with them. He replied, “Burn them all”. The anecdote, whether true or not, is illustrative of Stanislavski and his approach.

Stanislavski believed, throughout his life, the dictum that an actor should approach a role as directly as possible and then see if it “lives”. If the actor connects with the role and the role is brought to life, then no technique or system is necessary. In this sense, the actor does not so much become someone else as he becomes himself. This achievement in acting may only happen once or twice in one’s life, so the remainder of one’s performances require technique. Each individual actor, however, must decide whether or not an approach or technique to their acting “works” for them in their performance. In essence, his constant goal in life was to formulate some codified, systematic approach that might impart to any given actor with some grip on his “instrument”, that is, himself.

Stanislavski was a great believer in formal (and rigorous) training for the actor. His interest in deeply analyzing the qualities of human behavior were meant to give the actor an awareness of such human behavior, and how easily falsehoods, or aspects of behaviour that an audience can detect, are assumed by an untrained or inexperienced actor in performance. Stanislavski once insisted that all actions that a person must enact, such as walking, talking, even sitting on stage, must be broken down and re-learned. For example, his book, translated into English as Building a Character, describes the correct way of walking on stage. He wanted actors to concentrate more on such rigours of re-learning.

Progression of the system

Stanislavski’s system is a method that actors use to produce realistic characters on stage. His original studies of techniques led to the use of emotional memory that required actors to trigger the emotions of their characters internally. This technique was based from a French psychologist Theodule Ribot’s concept of ‘Affective Memory’. Later in his life, Stanislavski realized that a shift in technique was needed for actors to produce more realistic emotions before audiences but he never discredited the use of emotional memory if used cautiously. This was underscored when his talented protégé Michael Chekhov experimented with emotional memory and had a nervous breakdown. A few months before his death he told his assistants that the path to glory can be found by working from the internal (the inside out) as well as the external (the outside in). This led to the ‘Method of Physical Action’. The shift between concepts was a result of various observations made by Stanislavski. He observed that actors’ mental preparations for their roles did not coincide with their physical performances on stage. They had spent most of their time reviewing their scripts and rehearsing their characters through internal and mental stationaries, but their character performances were lacking physical and emotional believability.

The method of physical action

On stage, if an actor experiences only internal feelings or only physical actions, then the performance is dead. The reasoning behind this goes back to the union of the psychological and physical. The two go hand-in-hand. If an actor attempts to portray a character by employing one aspect of the union without the other, then they are performing incompletely. Internal experiences and their physical expression are unbreakably united. Whether it is through a facial expression or the tapping of a foot, everything a human experiences psychologically is displayed through physical means. This is termed a psycho-physical union.

The correct physical action does not come automatically for every psychological response nor do they stimulate identical responses for every individual. Many times, actors need to experiment until they determine what best works for them and for the character they are trying to portray. The best way to experiment with this is through improvisation. The best improvisers are those who can intuitively act and behave onstage as though they are in a real situation.

Sections of the system

Stanislavski believed that if an actor completes the system, the desired emotion should be created and experienced. One earlier technique used for the system involved a “round the table analysis”, a process in which the actors and director literally sit around a table and put forward their thoughts on the script and the characters until a clear understanding is formed. This technique involved breaking the script into sections. For the system to work, the structure of the script should be analyzed and sectioned based on the different characters of the play. Later, this technique was changed to instead immediately begin rehearsals after the main idea of the play had been discussed, but the sections are still evolved even through this practice.

The Magic What If

Stanislavski believed that the truth that occurred onstage was different from that of real life, but that a ‘scenic truth’ could be achieved onstage. A performance should be believable for an audience so that they may appear to the audience as truth. One of Stanislavski’s methods for achieving the truthful pursuit of a character’s emotion was his ‘magic if.’ Actors were required to ask many questions of their characters and themselves. Through the ‘magic if,’ actors were able to satisfy themselves and their characters’ positions of the plot. One of the first questions they had to ask was, “What if I were in the same situation as my character?” Another variation on this is “What would I do if I found myself in this (the character’s) circumstance?” The “magic if” allowed actors to transcend the confinements of realism by asking them what would occur “if” circumstances were different, or “if” the circumstances were to happen to them. By answering these questions as the character, the theatrical actions of the actors would be believable and therefore ‘truthful.’

Motivation

Through the use of system, an actor must analyze their character’s motivations. Stanislavski believed that an actor was influenced by either their mind or their emotion to stimulate their actions, and the actor’s motivation was their subconscious will to perform those actions. Therefore, motivation has been described as looking to the past actions of the character to determine why they completed physical actions in a script.

Objectives

The objective is a goal that a character wants to achieve. This is often worded in a question form as “What do I want?” An objective should be action-oriented, as opposed to an internal goal, to encourage character interaction onstage. The character doesn’t necessarily have to achieve the objective, and the objective can be as simple as the script permits. For example, an objective for a particular character may simply be ‘to pour a mug of tea.’ For each scene, the actor must discover the character’s objective. Every objective is different for each actor involved because they are based on the characters of the script.

Units and bits are the division of the script into smaller objectives. For example, the entire section of a scene during which the character searches for a tea bag would be a unit. When he decides to call on a neighbour is called a bit. The purpose of units is that they are used as reference points for the actor because every individual unit should contain a specific motive for the character.

A super-objective, in contrast, focuses on the entire play/scene as a whole. A super-objective can direct and connect an actor’s choice of objectives from scene to scene. The super-objective serves as the final goal that a character wishes to achieve within the script.

Obstacles are the aspects that stop, hinder or pause a character from achieving an individual objective. For example, while the character searches for tea bags to make the mug of tea, they find there are no teabags in the tin.

Tools or methods are the different techniques a character uses to surpass obstacles and achieve an objective. For example, the character searches around the kitchen, they walk to the shops, or they call on the neighbour so they can make the tea.

Actions are referred to as how the character is going to say or do something. More specifically, it as an objective for each line. Actions are how a character is going to achieve their objective. For example, a line in the script may read, ‘(whilst on the phone) “Hello, Sally. It’s Billy from next door. You wouldn’t happen to have any spare tea bags, would you? I know how well-organized you are.” The Action for this line may be ‘to flatter’ in order to achieve the Objective of collecting the tea bags. Actions are different for every actor, based on their character choices.

The system versus the Method

Often, Stanislavski’s system is associated with Method acting. The latter is an outgrowth of the American theatre scene, particularly in New York, in the 1930s and 40s. Method acting appeared when actors and directors like Elia Kazan, Robert Lewis, Lee Strasberg, first in the Group Theatre and later in the Actors Studio, applied the Emotional Memory technique from Stanislavski’s system. This technique made its way in American theatres because it was taught to Strasberg at the American Laboratory Theatre in the 1920s to the particular psychological needs of the American actor of their time. It has been suggested that Strasberg had access at that time only to An Actor Prepares and that if he had perhaps waited until he had also read Building A Character, which was published much later, then he might not have developed such an extreme ‘method’. Other American actors, however, did not follow Strasberg’s Method, like Stella Adler who visited and was taught by Stanislavski himself.

The ‘system’ and the Method are often confused because one technique of the Method is similar to and uses Stanislavski’s 1911 concept of Emotional Memory in acting. The most controversial technique of The Method teaches drawing emotions for a character from past experiences and remembrances of the actor. Strasberg renamed Stanislavski’s earlier technique to ‘Affective Memory’ and continued to teach it as a proper acting method long after Stanislavki discredited it as a useful acting method. Possibly the main difference between the Method and the system arose as Stanislavsky’s ideas changed over his life, and Strasberg didn’t necessarily incorporate these changes. To illustrate the difference between the two methods, Stanislavski has the actor ask himself, “What would I do if I were in this circumstance” while Strasberg adopted a modification, “What would motivate me, the actor, to behave in the way the character does?” Strasberg asks actors to replace the play’s circumstances with their own, called a “substitution”. Stanislavski had, throughout his life, no single focused project. Instead, he thought of his system as a table of contents from which the working actor can constantly draw, depending on what problems might occur from play to play.

Stanislavski’s emphasis on life within moments, on psychological realism, and on emotional authenticity, seemed to attract these actors and thinkers. While much work was done with the works of playwrights like Clifford Odets, Arthur Miller, and Tennessee Williams, the Method was eventually applied to older works like those of William Shakespeare. Indeed, controversy remains contesting the appropriateness of a Method approach to pre-Modernist plays, for while the system and Method share many characteristics, they differ immensely.

(Source Wikipedia)

Categories: Art, Writing | Leave a comment

On The Fantasy Realm Of Writers

A fantasy world is a fictional universe used in fantasy fiction, for example in novels and games. Typical worlds involve magic or magical abilities and often, but not always, either a medieval or futuristic theme. Some worlds may be a parallel world tenuously connected to Earth via magical portals or items; a fictional Earth set in the remote past or future; or an entirely independent world set in another universe.

Many fantasy worlds draw heavily on real world history, geography and sociology, and also on mythology and folklore.

Plot function

The setting of a fantasy work is often of great importance to the plot and characters of the story. The setting itself can be imperiled by the evil of the story, suffer a calamity, and be restored by the transformation the story brings about. Stories that use the setting as merely a backdrop for the story have been criticized for their failure to use it fully.

Even when the land itself is not in danger, it is often used symbolically, for thematic purposes, and to underscore moods.

History

Early fantasy worlds appeared as fantasy lands, part of the same planet but separated by geographical barriers. For example, Oz, though a fantasy world in every way, is described as part of this world.

Although medieval peasants who seldom if ever traveled far from their villages could not conclusively say that it was impossible that, for example, an ogre could live a day’s travel away, distant continents were necessary from the Renaissance onwards for such fantastic speculation to be plausible, until finally, further exploration rendered all such terrestrial fantasy lands implausible.

Even within the span of mere decades, Oz, which had been situated in a desert in the United States when first written about in 1900, was relocated to a spot in the Pacific Ocean.

An early example of the fantasy land/world concept can be seen in the One Thousand and One Nights (Arabian Nights), where places of which little was known, but where the occurrence of marvels was thus more credible, had to be set “long ago” or “far away”. This is a process that continues, and finally culminates in the fantasy world having little connection, if any, to actual times and places. A more recent example of a fantasy land with definite connections to the actual world is Austin Tappan Wright’s Islandia. Islandia’s remoteness and aura of mystery, as well as its preservation of an arcadian society, are explained by means of a law which allows only limited contact with foreigners.

Dream frames were also once common for encasing the fantasy world with an explanation of its marvels. Such a dream frame was added to the story of The Wonderful Wizard of Oz for the movie version; in the book, Oz is clearly defined as an actual place. H.P. Lovecraft made active use of the dream frame, creating elaborate geographies accessible to humans only when they were asleep and dreaming. These dream-settings have been criticized, and are far less frequent today.

This change is part of a general trend toward more self-consistent and substantive fantasy worlds. This has also altered the nature of the plots; earlier works often feature a solitary individual whose adventures in the fantasy world are of personal significance, and where the world clearly exists to give scope to these adventures, and later works more often feature characters in a social web, where their actions are to save the world and those in it from peril.

Common Elements

The most common fantasy world is one based on medieval Europe, and has been since William Morris used it in his early fantasy works, such as The Well at the World’s End and particularly since the 1954 publication of J.R.R. Tolkien‘s The Lord of the Rings. Such a world is often called “pseudo-medieval” – particularly when the writer has snatched up random elements from the era, which covered a thousand years and a continent, and thrown them together without consideration for their compatibility, or even introduced ideas not so much based on the medieval era as on romanticized views of it. When these worlds are copied not so much from history as from other fantasy works, there is a heavy tendency to uniformity and lack of realism. The full width and breadth of the medieval era is seldom drawn upon. Governments, for instance, tend to be uncompromisingly feudal-based, or evil empires or oligarchies, usually corrupt, while there was far more variety of rule in the actual Middle Ages. Fantasy worlds also tend to be medieval in economy, and disproportionately pastoral.

Careful world-building plus meticulous attention to detail is often cited as the reason why certain fantasy works are deeply convincing and contain a magical sense of place. Heavy and faithful use of real world setting for inspiration, as in Barry Hughart‘s Bridge of Birds, clearly derived from China, or Lloyd Alexander‘s use of real world cultures such as Welsh for The Chronicles of Prydain or Indian for The Iron Ring, make the line between fantasy worlds and alternate histories fuzzy. The use of cultural elements, and still more history and geography, from actual settings pushes a work toward alternative history.

Conversely, the creation by an author of an imaginary country—such as Ruritania or Graustark—does not automatically transform that imaginary country into a fantasy world, even if the location would be impossible in reality owing to a lack of land to contain it; but such Ruritanian romances may be pushed toward the category of fantasy worlds by the introduction of, say, witches and wise women, where it is not clear if their magic is effectual.

According to Lin Carter in Imaginary Worlds: the Art of Fantasy, fantasy worlds, by their nature, contain some element of magic (paranormal). This element may be the creatures in it (dragons, unicorns, genies and so on) or the magical abilities of the people inhabiting the world. These are often drawn from mythology and folklore, frequently that of the historical country also used for inspiration.

Constructed Worlds

The Creation of the Two Trees figured in Tolkien’s fantasy world, Arda is exhibited at right.

Fantasy worlds created through a process called world building are known as a constructed world. Constructed worlds elaborate and make self-consistent the setting of a fantasy work. World building often relies on materials and concepts taken from the real world.

Despite the use of magic or other fantastic elements such as dragons, the world is normally presented as one that would function normally, one in which people could actually live, making economic, historical, and ecological sense. It is considered a flaw to have, for example, pirates living in lands far from trade routes, or to assign prices for a night’s stay in an inn that would equate to several years’ income for a farmer.

Furthermore, the fantastic elements should ideally operate according to self-consistent rules of their own; for example, if wizards’ spells sap their strength, a wizard who does not appear to suffer this must either be putting up a facade, or have an alternative explanation. This distinguishes fantasy worlds from surrealism and even from such dream worlds as are found in Alice’s Adventures in Wonderland and Through the Looking-Glass.

Examples

  • L. Frank Baum, author of The Wonderful Wizard of Oz and its original sequels. He was one of the few authors before Tolkien to use consistent internal geographies and histories to enrich his world.
  • C. S. Lewis, author of The Chronicles of Narnia, which takes place primarily in a magical land called Narnia. A colleague of Tolkien, their fiction worlds share several key elements.
  • Terry Pratchett created Discworld, a large disc resting on the backs of four huge elephants, which are in turn standing on the back of an enormous turtle, as it slowly swims through space.
  • J. K. Rowling, author of the Harry Potter series, created the Harry Potter universe.
  • J. R. R. Tolkien created Middle-earth, a famous fantasy world, especially in the 20th century. He introduced several revolutionary concepts to fantasy fiction popularized the idea of intricately detailed fantasy worlds. He wrote at some length about the process, which he called “sub-creation”.

Fairytale & Comic Fantasy

Fairytale fantasy may ignore the normal world-building in order to present a world operating by the same logic as the fairytales from which they are derived, though other works in this subgenre develop their worlds fully. Comic fantasy may ignore all possible logic in search of humor, particularly if it is parodying other fantasies’ faulty world-building, as in Diana Wynne Jones‘s Dark Lord of Derkholm, or the illogic of the setting is integral to the comedy, as in L. Sprague de Camp‘s Solomon’s Stone, where the fantasy world is populated by the heroic and glamorous figures that people daydream about being, resulting in a severe shortage of workers in the more mundane, day-to-day industries. Most other subgenres of fantasy suffer if the world-building is neglected.

The retreat of magic

Rather than creating their own fantasy world, many authors choose to set their novels in Earth’s past. In order to explain the absence of miraculous elements, authors may introduce “a retreat of magic” (sometimes called “thinning”) that explains why the magic and other fantastic elements no longer appear: For example, in The Lord of the Rings, the destruction of the One Ring not only defeated Sauron, but destroyed the power of the Three Rings of the elves, resulting in their sailing into the West at the end of the story. A contemporary fantasy necessarily takes place in what purports to be the real world, and not a fantasy world. It may, however, include references to such a retreat. J. K. Rowling‘s Fantastic Beasts and Where to Find Them explains that wizards eventually decided to conceal all magic creatures and artifacts from non-magic users.

Role-playing Games

Dungeons & Dragons, the first major role-playing game, has created several detailed and commercially successful fantasy worlds (called “campaign settings“), with established and recognizable characters, locations, histories, and sociologies. The Forgotten Realms is perhaps the most extensively developed of these worlds. These elements of detail can be a large part of what attracts people to RPGs.

Many established fantasy writers have also derided Dungeons and Dragons and the fantasy fiction it has inspired due to its influencing new writers toward reading the Dungeons & Dragons Monster Manual instead of studying the original literature and mythology from which modern fantasy literature has sprung.

Due to the fuzzy boundary between fantasy and science fiction, it is similarly difficult to make a hard-and-fast distinction between “fantasy worlds” and planets in science fiction. For example, the worlds of Barsoom, Darkover, Gor, and the Witch World combine elements of both genres.

(Source Wikipedia)

Categories: Fantasy, Writing | Leave a comment

Blog at WordPress.com.

%d bloggers like this: